"De samenzwering van het dissonante"
Je hebt schilders die hun hele leven in dezelfde stijl
werken maar er zijn er ook die verschillende stijlen door elkaar gebruiken.
Tot de tweede groep behoort de schilder en graficus Leon Tebbe.
Sommige schilderijen zijn op het eerste oog figuratief te noemen. Andere
tonen een botsend, bijna broeierig huwelijk tussen het figuratieve en
het abstracte.
De derde soort is volledig abstract. Je zou haast zeggen dat in Tebbe‘s
hoofd meerdere schilders spoken. Bij nadere beschouwing echter moet
je vaststellen dat dit werk een centraal thema heeft dat misschien het
best te karakteriseren valt als een ongemakkelijke harmonie: de uitgebalanceerde
doeken barsten namelijk van de onrust.
‘’Mijn werk begint met kijken,’’ zegt
Tebbe.
Het kijken zoals hij het bedoelt, is echter niet het gebruikelijke over
de dingen heen kijken: het zien, registreren en weer vergeten van wat
zich zonet nog in ons blikveld bevond. Nee, het is het werkelijke kijken
naar wat zich aan onze ogen voordoet.
Zo waarnemen is een complexe aangelegenheid: een simpel bierflesje is
voor de echte kijker een oogverblindende samenstelling van matte en
spiegelende vlakken waarin ook nog eens rechte, schuine en gebogen lijnen
elkaar ontwijken en ontmoeten. Zo’n kijker ziet een hoop en niet
alles is harmonie.
‘’Als ik om me heen kijk,’’ zegt Leon Tebbe, ‘’zie
ik een hoop herrie. Alleen de kleuren al werken elkaar tegen. Groen
bijvoorbeeld is tamelijk stabiel, maar blauw wijkt en rood en geel dringen
zich op. Die chaos wordt versterkt door de bedrieglijke wisselwerking
tussen de volumes en hun richting, door contrasten en het tegen elkaar
in gaan van de voor- en achtergrond.’’
klik verder