Herrie.
Het is een geschreeuw van jewelste, op de doeken van Leon
Tebbe. Hij kan maar niet kiezen welke kleur eerst op de voorgrond mag,
wat hij wil schilderen en waarom. Het is een onwaarschijnlijke verzameling
werken die te zien is in Galerie Mackenbach. Onwaarschijnlijk in verschillende
stijlen, kleuren en onderwerpen. Bijna niet te geloven dat het vim één
en dezelfde kunstenaar is.
Boven hangen kleine werkenmet motieven. Rode bessen op groen, groene
bessen op blauw, knikkers. Het is abstract maar toch niet helemaal.
De schilder is in veel dingen thuis en het plezier schalt door de ruimte.
Hij zet wat dingen bij elkaar in zijn atelier en probeert een stilleven
te schilderen. Maar alles wordt patroon, een vorm.
Een ceintuur blijkt uiteindelijk niets meer dan een vorm van een ceintuur.
Vormen worden hoekig en soms verliest de schilder zich in banale dingen.
Hij leeft zich uit op de perfectie van een klosje touw. Het zijn interessante
werken omdat je zelf kunt meedenken. Wat is vorm en hoe verhouden meerdere
vormen zich tot elkaar? Zo ook met zijn ander werk. Zonder uitzondering
wedijveren kleuren met elkaar en zelfs de manier waarop de dessins geschilderd
zijn.
Wint de strakke geometrische vorm het van de zacht geborstelde achtergrond?
Het spant er om. In series onderzoekt hij steeds een ander schilderkunstig
aspect. Hij maakte kleine doeken met patronen zoals paperclips en toeters.
Hij laat ze zweven door het doek. Eentje ervan noemt hij heel terecht
'zwevenlente'. Het is lentelucht, dat is zeker. Een drieluik met geel,
blauw en groen maakt ruzie. Ze hebben allemaal een geel raster. Wie
wint? Wie heeft het 1l1eeste harmonie? De bezoeker mag het zeggen.
Galerie Mackenbach, Jansbinnensingel
4 in Arnhem.
Te zien tot en met 20 mei 2001 op woensdag en vrijdag van 13.00 tot
18.00 uur, donderdag van 12.00 tot 21.00 uur, zaterdag van 12.00 tot
17.00 uur en op koopzondag van 13 tot 17 uur.
klik terug